مادام كه به داروهاى شيميايى گران قيمت محتاج است ، يك مشترى بالفعل دائمى كارخانه سازنده دارو محسوب مىشود و پيداست كه بالاخره در ميان سرمايه داران كارخانه‌هاى داروسازى و واسطه‌هاى دارويى و پزشكان ، كسانى پيدا مىشوند كه سود خود را بر سلامت ديگران ترجيح مىدهند ، و همين كافى است تا با هر اقدامى كه حتى احتمالًا موجب كم شدن سود كلان آنها شود ، به مخالفت برخيزند . البته اين سخن بدين معنى نيست كه هركس با طب سنتى مخالف است ، بيمناك درآمد خويش است ، اما اين حكم درباره بسيارى از مخالفان صدق مىكند . از كجا بايد آغاز كرد ؟ براى اينكه در اين مقاله ، حرف را لااقل تا دروازه عمل پيش آورده باشيم ، دو پيشنهاد عرضه مىكنيم : نخست اينكه تصميم گرفته شود نشريه ادوارى خاصى به نام « طب سنتى ايران » انتشار يابد كه زير نظر هيأت تحريريه صالحى ، عرصهء عرضه مقالات علمى موافق و مخالف باشد . اين نشريه سبب خواهد شد كه طب سنتى در محافل طبى و دانشگاهى ايران حضور مداوم داشته باشد و در حقيقت به منزله ادامه اين كنگره خواهد بود . ديگر اينكه چون احياى طب سنتى كارى نيست كه با صدور يك بخشنامه و قطعنامه عملى باشد و بنايى كه خراب كردن آن صد سال طول كشيده ، به يك روز و يك ماه ساخته نمىشود ؛ در اين راه مشكلات فراوانى در كارست و مطالعات بسيارى بايد صورت گيرد ، اما در هر حال مسلم است كه بايد كارى آغاز شود . بدين منظور پيشنهاد مىكنيم كه يك مؤسسه علمى جهت مطالعات مربوط به طب سنتى ايجاد شود . و چه بهتر است كه اين مؤسسه وابسته به دانشكده پزشكى يكى از دانشگاههاى كشور باشد . گردآورى كتابهاى قديم و جديدى كه به زبانهاى شرقى و